The Lorenzo Makoy Experience

Kamakailan lamang po ay nakatanggap ako ng e-mail galing sa isa sa mga friendster ko dito na naglalaman ng isang "e-mail thread" na nakatutuwa raw.  Binasa ko ang laman ng e-mail at ako ay hindi natuwa.

Ang laman po ng e-mail na ipinadala sa akin ng kaibigan ko ay tungkol sa isang "written exam" mula sa isang applikante ng isang call center dito sa Pilipinas.  Kung susuriin natin ang kanyang mga isinulat sa eksaminasyon, masasabi nga natin na mali-mali ang grammar ng nagsulat.  Gugulong talaga sa kakatawa ang sinuman na makakabasa nito.

At bago ko ihayag ang aking opinyon dito sa eksamin na ito, nais ko rin munang basahin ninyo ang nilalaman ng e-mail na aking natanggap.

Examination Page 1 

Examination Page 2

Hayan, at salamat at binasa mo rin.  Nag-enjoy ba kayo?

Ngunit, subalit, datapwa’t sa una ay medyo nalibang ako sa kababasa ng essay niya, naisip ko na hindi maganda itong nangyayari na ito…

Una:  Bakit inilabas ng Hiring Manager yung exam na ginawa ng pobreng aplikante at ipinakalat pa sa e-mail?

Ikalawa:  Bakit ginawang katawa-tawa ng lahat ng pinag-daanan nitong e-mail thread na ito ang eksamin ng aplikante, may nakakatawa ba? At;

Ikatlo:  Hindi ba’t dapat ay mag-encourage ang mga call centers dito sa Pilipinas upang maging bihasa pa ang mga kababayan natin sa pagsasalita ng wikang Ingles?  Nabasa ko minsan sa diyaryo na kailangan pa nila ng mas maraming "English-speaking professionals" dahil mas maraming manpower ang kanilang kailangan para sa kanilang operasyon. Mukhang sila pa ang nagtutulak pababa sa mga kababayan natin upang huwag nang subukan na magsalita nito at baka maging katawa-tawa lang sila.

Para sa mga pinag-daanan at umalipusta sa written exam ng pobreng aplikante nitong e-mail na natanggap ko, isa lang ang masasabi ko sa inyo:  Mga wala kayong kuwenta.  Hindi ba kayo dumaan diyan sa punto na nag-aaral pa rin kayong mag-Ingles?  Ang tatapang niyo rin naman na mag-iwan pa ng contact address at pangalan ng kumpanya sa mga e-mail signature ninyo.  Ayokong isipin na wala na ring kuwenta ang kumpanya ninyo.

Para naman sa kumpanya na nagpakalat nitong e-mail na natanggap ko:  Wala rin kayong kuwenta!  Bakit kayo tumanggap ng mga hiring personnels na ganito?

Gusto ninyong malaman ang mga kumpanya na iyan?  Tingnan nyo na lang ang mga karatula sa Ortigas Center at sa Libis.  Yung isang mang-lalait naman eh sa isang call center na nasa Makati na katunog ng paborito kong Taco sa kubaw.

Kung sino man sa inyo ang magaling sa batas, may batas ba na nilabag ang kumpanya ng call center na nagpalabas nitong e-mail na natanggap ko?

Kung walang nilabag na batas iyang call center na iyan, tandaan ninyo mga friends, digital na ang karma ngayon.  Mabilis din iyang babalik sa inyo.

Sabi nga ng isang paalala sa telebisyo:  Basurang itinapon mo, babalik din sa iyo!

Haynakoh, medyo late na rin akong nakauwi ngayon dahil medyo tutok tayo sa mga nangyayari sa paligid lalo na ngayon na katatapos pa lang ng SONA ni Tita Gloria Macapagal-Arroyo.  Alam niyo naman sa uri ng trabaho natin dito, walang holiday-holiday…all day eh may pasok!  Kahit nga medyo bumabagyo eh business as usual kumbaga.

Alam nyo ba mga friends na medyo kuripot sa buhay itong si Lorenzo Makoy. Kapag bumababa ako ng FX Taxi eh nilalakad ko na lang mula babaan ng sasakyan hanggang sa aking home sweet home ang drama ng lolo nyo.  At dahil nga medyo late na akong nakauwi, naisipan ko munang sumakay ng traysikel dito sa pila ng TODA dito sa sona namin dahil inaantok na ako.  Ayoko munang maglakad pauwi, lobat na ako kumbaga. Tuwang-tuwa naman ako ng makita ko na may dalawa nang sakay yung traysikel sa unahan ng pila at mga babae pa!  Yes! Naka-miniskirt pa yung isa! At isa na lang po at lalakad na si manong drayber.

Sakay ako sa upuan sa likod ni manong drayber habang nag-aabang ng isa pang pasahero…pero teka, medyo tumatagal na yata at wala pang sumasakay!  Medyo sumilip ako sa harapan at umusad ako ng upo para doon uupo sa likuran yung huling sasakay (ayoko atang umupo sa bakal, natutusok ang puwit ko!) medyo napausad pa ako ng kaunti sa harap na hindi sinasadyang mapunta rin doon sa tinatawag na "vantage point" ni manong drayber sa motor at bigla akong napatingin sa mga side-mirror na nakalagay sa unahan. Laking gulat ko sa aking mga nakita…ooh siyeeet, tutok na tutok sa kasingit-singitan na kita na ang kaluluwa ng mga sakay na babae na naka-miniskirt doon sa loob ng traysikel!  Para doon pala ang santanbak na rear-view mirror nitong munting traysikel na ito!

Isinulat ko itong blog entry na ito para mabigyan ng babala ang mga friends nating babae diyan na mag-ingat sa pagsakay sa mga ganitong klaseng traysikel lalo na kapag sila ay naka-miniskirt pagpasok sa opisina.  Mahirap na, baka pinagpi pyestahan na sila ng mga manyakis na traysikel drayber diyan sa tabi-tabi.

Paano ba natin malalaman kung para sa pamboboso yung mga "rear-view mirror" na iyan?  Madali lang mga friends, heto ang teknik:  Kapag may mga nakalagay pa na rear-view mirror sa iba pang parte ng traysikel bukod sa manibela ng motorsiklo,  subukan mong tumungo hanggang sa mapantayan mo ang bahagi ng waisline mo at tumingin ka sa mga maraming side-mirror sa harapan niya, mukha mo ang kanyang makikita!  Kapag ganyan din lang, bumaba ka na at huwag ka nang sasakay pa sa traysikel na iyan.

Kailangang maging mahigpit na siguro ang mga Meyor sa pagbibigay ng prangkisa sa mga ganitong klaseng mga traysikel at mga manyakis na drayber na rin.  Yun lang po.  Muuuwaaaah!